Trudne zachowania u dzieci – co naprawdę chcą nam powiedzieć?

Każde dziecko czasem krzyczy, płacze, złości się, nie chce współpracować albo mówi „nie”.
Dla rodziców bywa to trudne, męczące i budzące wiele emocji. Szczególnie wtedy, gdy
pojawia się pytanie: „Czy robię coś nie tak?”.

Chcemy Was uspokoić – trudne zachowania są naturalną częścią rozwoju dziecka. Nie
świadczą o tym, że dziecko jest „niegrzeczne” ani że rodzic sobie nie radzi.

Dziecko nie robi „na złość”

Małe dzieci dopiero uczą się:

 rozpoznawania emocji,
 radzenia sobie ze złością i frustracją,
 czekania,
 komunikowania swoich potrzeb,
 regulowania napięcia.

Kiedy emocji jest za dużo, dziecko często reaguje płaczem, krzykiem, buntem lub
wycofaniem. To jego sposób powiedzenia:
„Nie umiem sobie teraz poradzić”.

Za trudnym zachowaniem bardzo często stoi zmęczenie, przebodźcowanie, potrzeba bliskości
albo zwyczajnie trudny dzień.

Emocje są ważne – Niepubliczne przedszkole Dobra Wróżka w Sulechowie

Dzieci — tak samo jak dorośli — mają prawo do złości, smutku czy frustracji. Naszą rolą nie
jest zatrzymanie emocji, ale pomoc dziecku w ich przeżywaniu i nazywaniu.

Czasem najbardziej wspierające są proste słowa:
 „Widzę, że jest Ci trudno”,
 „Złościsz się, rozumiem to”,
 „Jestem obok”.

Dziecko nie potrzebuje idealnych reakcji. Potrzebuje spokojnego dorosłego, który daje mu
poczucie bezpieczeństwa nawet wtedy, gdy emocji jest dużo.

Granice dają bezpieczeństwo

Empatia nie oznacza braku zasad. Dzieci potrzebują jasnych, spokojnych granic, bo to
właśnie one budują poczucie bezpieczeństwa.

Można jednocześnie:

 akceptować emocje dziecka,
 i nie zgadzać się na pewne zachowania.

„Widzę, że jesteś zły, ale nie pozwolę bić”.
„Możesz płakać, jestem obok”.

To właśnie w takich momentach dziecko uczy się regulacji emocji i relacji z innymi.

Dlaczego czasem w domu jest trudniej? Przedszkole Sulechów

Bardzo często dzieci po całym dniu w przedszkolu lub żłobku „puszczają emocje” dopiero
przy rodzicu. To nie oznacza, że robią się bardziej niegrzeczne.

To znak, że przy mamie i tacie czują się bezpiecznie. W domu mogą w końcu rozładować
napięcie, które zbierało się przez cały dzień.

Każde dziecko przechodzi trudniejsze etapy rozwojowe. Jednak jeśli zachowania:

 są bardzo nasilone,
 utrzymują się długo,
 utrudniają codzienne funkcjonowanie,
 budzą duży niepokój rodzica,

warto porozmawiać z nauczycielami lub specjalistą. Współpraca i spokojna obserwacja
pomagają najlepiej zrozumieć potrzeby dziecka.

Dzieci nie potrzebują perfekcyjnych rodziców.

Potrzebują dorosłych, którzy:

 próbują zrozumieć,
 stawiają spokojne granice,
 są blisko,
 i dają poczucie bezpieczeństwa nawet w trudnych momentach.

Bo za każdym „trudnym zachowaniem” stoi mały człowiek, który dopiero uczy się świata i
swoich emocji.