Co robić, gdy dziecko nie chce chodzić do przedszkola?
To jeden z najtrudniejszych momentów dla rodzica.
Poranny płacz, kurczowe trzymanie się mamy lub taty, prośby:
„Zostań jeszcze chwilę”,
„Nie idź do pracy”,
„Ja nie chcę do przedszkola”.
W takich chwilach wielu rodziców czuje bezradność, smutek i poczucie winy. Pojawia się
myśl:
„Może moje dziecko sobie nie radzi?”
„Może robię coś źle?”.
Chcemy Was uspokoić — takie sytuacje zdarzają się bardzo często i nie oznaczają od razu, że
dzieje się coś złego.
Dlaczego dziecko nie chce iść do przedszkola?
Powodów może być wiele. Czasem jest to:
zmęczenie,
gorszy dzień,
potrzeba bliskości,
trudność z rozstaniem,
duża ilość emocji,
zmiany w domu,
konflikt z kolegą,
albo po prostu etap rozwojowy.
Małe dzieci bardzo intensywnie przeżywają codzienność. To, co dla dorosłego wydaje się
drobiazgiem, dla dziecka może być naprawdę dużym przeżyciem.
Czy płacz przy rozstaniu oznacza, że dziecku jest źle?
Bardzo często — nie.
Wielu rodziców słyszy od nauczycieli:
„Po kilku minutach wszystko było dobrze”.
I to naprawdę częsty scenariusz. Dzieci najmocniej przeżywają sam moment rozstania. Gdy
emocje opadną, wracają do zabawy, relacji i codziennych aktywności.
To nie znaczy, że udają emocje przy rodzicu. One są prawdziwe. Ale równie prawdziwe jest
to, że dziecko potrafi po chwili odzyskać spokój.
Co pomaga dziecku?
Najbardziej pomagają:
spokojna rutyna,
krótkie i ciepłe pożegnanie,
przewidywalność,
poczucie bezpieczeństwa,
i spokojny dorosły.
Dzieci bardzo wyczuwają emocje rodziców. Jeśli mama lub tata są pełni niepokoju, dziecko
również może czuć większy lęk.
Czasem mniej słów działa lepiej niż długie tłumaczenia:
„Wiem, że jest Ci trudno. Po obiedzie po Ciebie wrócę”.
I najważniejsze — dotrzymywanie obietnic.
Czego warto unikać?
Choć to bardzo trudne emocjonalnie, zwykle nie pomagają:
bardzo długie pożegnania,
wracanie do sali kilka razy,
przekupywanie,
straszenie,
obiecywanie: „Jak zapłaczesz, to nie pójdziemy”.
Dziecko potrzebuje spokojnej pewności dorosłego, że przedszkole jest bezpiecznym
miejscem.
Kiedy warto się zatrzymać i poszukać przyczyny?
Są sytuacje, które warto uważniej obserwować. Na przykład gdy:
trudności trwają bardzo długo,
dziecko codziennie przeżywa bardzo silny lęk,
pojawiają się problemy ze snem lub jedzeniem,
dziecko wycofuje się z kontaktów,
bardzo zmienia się jego zachowanie,
lub sygnały od nauczycieli wskazują, że dziecku jest naprawdę trudno funkcjonować
w grupie.
Wtedy warto spokojnie porozmawiać z nauczycielami, psychologiem lub specjalistą. Nie po
to, by szukać „problemu”, ale by lepiej zrozumieć potrzeby dziecka.
Jaką rolę przedszkole – Dobra Wróżka Sulechów
Dobra placówka nie ocenia ani dziecka, ani rodzica. Naszą rolą jest:
wspierać,
obserwować,
budować poczucie bezpieczeństwa,
pomagać dziecku odnaleźć się w grupie,
i być w kontakcie z rodzicem.
Czasem wystarczy czas. Czasem potrzebne są drobne zmiany i większe wsparcie
emocjonalne. Najważniejsze, żeby działać razem.
Najważniejsze
To, że dziecko czasem nie chce iść do przedszkola, nie oznacza, że jest złym rodzicem albo że
dziecko sobie nie poradzi.
Małe dzieci mają prawo do trudnych emocji, tęsknoty i gorszych dni. A naszym zadaniem jest
pomóc im przejść przez ten etap spokojnie, cierpliwie i z poczuciem bezpieczeństwa.
Bo dziecko najbardziej potrzebuje nie idealnego rodzica — tylko spokojnego i wspierającego
dorosłego obok.
